یکی از مسایل بسیار حساس که طبیب و روانپزشک اطفال با آن روبرو است خودکشی کودک و نوجوان است. این مساله از نظر روند تفکر طفل و سنی که در آن اقدام به خودکشی می کند تفاسیر گوناگونی دارد که طبیب باید با آن آشنا بوده قادر به تعبیر باشد، زیرا در غیر آن صورت در اداره مساله دچار اشتباه و سردرگمی گردیده بسیاری موارد حساس را مورد غفلت قرار خواهد داد. از سوی دیگر، ما باید با واکنش والدین در این مورد آشنا بوده، قادر به هدایت ایشان باشیم. چه بسیارند والدینی که بدین اقدام طفل به دیدی تحقیرآمیز و مسخره نگریسته، از جدی بودن مشکل نا آگاه اند، نیز والدین دیگر که پس از اقدام طفل دچار احساس گناه شدید شده از آن پس وی را مورد محافظتی افراط آمیز قرار می دهند، که این هم چاره کار نمی باشد. مقاله حاضر ضمن مروری بر همه گیر شناسی خودکشی در بین کودکان و نوجوانان توصیه به منظور پیشگیری و درمان این مشکل ارایه کرده است.

هدف: تعیین فاکتورهای دموگرافیک که منجر به افزایش ریسک ضایعات چشمی در بیماران مراجعه کننده به مرکز اورژانس چشم یزد گردید و ارایه طرح استراتژی سلامت و مواظبت چشم بمنظور جلوگیری از ترومای چشم. متد: یک مطالعه توصیفی، مقطعی در مورد 500 بیمار که در طی 4 ماه از اسفند 1378 تا پایان خرداد 1379 با شکایت و علایم چشمی به درمانگاه اورژانس بیمارستان شهید رهنمون یزد مراجعه نمودند و بیماریهای شایع و متغیرهای همراه آن بررسی شد. نتایج: از تعداد 500 بیمار 87.7 درصد ضایعات در مردان روی داد. بیشترین درصد مراجعه کنندگان مربوط به دهه سوم بود (%29.4). بالاترین انسیدانس ضایعات ناشی از کار مربوط به سنین 19 تا 29 سال بود. سن متوسط بیماران 29.8 سال و حداقل سن ابتلا 15 ماه و حداکثر 92 سال بود. علل مراجعه بیماران تحت دو عنوان تروما با یا بدون جسم خارجی (%77) و غیر تروما (%23) تقسیم بندی شد. شایعترین نوع ضایعه جسم خارجی سطحی قرنیه (%43) بود. مردان در تمام گروه های سنی انسیدانس بیشتر ضایعات در مقایسه با زنان داشتند. نتیجه گیری: ترومای چشمی یک علت مهم و غالب کاهش دید و اختلال بینایی چشمی است که (Ocular morbidity) باعث %15 ضایعات چشمی ناشی از کار است و با استفاده صحیح از عینک های محافظت چشمی بطور موفقیت آمیزی قابل پیشگیری است. آموزش بهداشت بر روی جنبه های پیشگیری ضایعات چشمی در مدارس و نیز در محل کار در کارخانه ها باعث کاهش انسیدانس فقدان دید ناشی از صدمات چشمی میشود.

زمینه و هدف: بخش اورژانس یکی از مهم ترین بخشهای بیمارستان است که عملکرد آن می تواند تاثیر فراوانی بر عملکرد سایر بخش های بیمارستان و رضایت بیماران داشته باشد. این مطالعه با هدف تاثیر استقرار طب اورژانس بر ارزیابی شاخص های عملکردی بخش اورژانس دو بیمارستان انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه که از نوع توصیفی-مقطعی بود، تاثیر استقرار طب اورژانس بر ارزیابی شاخص های عملکردی بخش اورژانس دو بیمارستان در زاهدان، در سال1397 از بایگانی بیمارستان ها استخراج شد. یافته ها: این مطالعه نشان داد که حضور گروه طب اورژانس در بیمارستان تاثیری روی شاخص های عملکردی بخش اورژانس نداشته است اما استقرار گروه طب اورژانس در بیمارستان خاتم الانبیاء باعث کاهش میزان CPR ناموفق، میزان ترک بیمارستان با رضایت شخصی و هم چنین کاهش میانگین مدت زمان تریاژ در سطوح 3، 4 و 5 تریاژ شده است. بر اساس نتایج این مطالعه، درصد CPR ناموفق، طی یکسال در بیمارستان تفاوت نداشته اما درصد آن پس از استقرار طب اورژانس در بیمارستان کاهش داشته است. نتیجه گیری: حضور گروه طب اورژانس در بیمارستان باعث بهبود شاخص های عملکردی طب اورژانس شده است.

ابوبکر محمدبن زکریای رازی دانشمند، پزشک، فیلسوف و نابغه در تمام علوم، حدود هزار و اندی سال پیش در شهر ری متولد شد، وی ایرانی است و مقالات، کتابها و آثار زیادی از خود در تمام زمینه ها به جای گذاشته است و تاثیر زیادی را بر علوم، خصوصا علوم پزشکی گذاشته است. علم فوریتهای پزشکی (پزشکی اورژانس) امروز مدیون دیروز او است و این موضوع را دانشمندان ایرانی و غیر ایرانی شهادت داده و بسیار نقل کرده اند.کتاب بری الساعه می تواند به عنوان درمان (طب) اورژانس بیان شود. طب اورژانس توسط رازی یکی از برجسته ترین پزشکان و دانشمندان ایرانی بیش از هزار سال پیش نوشته شده است. این کتاب حدود سی بیماری مختلف را بر می شمارد که به گفته رازی از موارد اورژانس به شمار می روند که سریعا باید درمان شوند. اولین بار رازی از طب اورژانس به عنوان یک شاخه بالینی مستقل و مهم پزشکی برای معاصرانش نام برد. این علم توسط او معرفی و پایه گذاری شد و خود آن را تدریس نمود و به عنوان یک حرفه تخصصی در علوم پزشکی به کار گرفت. پس بدون تردید باید او را به عنوان پیشکسوت واقعی طب اورژانس نام برد. علاوه بر این وی اولین کسی بود که مواد شیمیایی را برای مطالعه بیمارانش به کار برد و تشخیص افتراقی در پزشکی بالینی را معرفی نمود. جای خوشبختی و امیدواری است که شروع این کار به عنوان یکی از مهمترین ریشه های علم مدرن به دانشمندان و محققان ما بر می گردد، که این دانشمندان و محققان خود از پایه گذاران و ادامه دهندگان علم بوده اند، و همچنین آوازه دانشمندان ما در دوره های مختلف عصر حاضر به گوش می رسد. تشخیص، تحلیل و ارزیابی این اساس و منبع، منجر به یافت سر نخ ها، محرکها و انگیزه هایی برای تلاش علمی بیشتر می شود.

پیش زمینه و هدف: فرآیند تحویل بیمار توسط پرسنل پیش بیمارستانی به پرسنل بخش اورژانس بیمارستانی نقش مهمی در برقراری اطمینان از تداوم مراقبت و تأمین ایمنی بیمار ایفا می کند. ولی بااین وجود مشکلات فراوانی در این زمینه وجود دارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین فرایند تحویل بیمار در بخش اورژانس از دیدگاه پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی انجام گرفت. مواد و روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی است که به روش سرشماری بر روی 150 نفر از پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی تبریز در سال 1398 انجام شد. ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه محقق ساخته بود که فرآیند تحویل بیمار را در 6 حیطه تحویل بالینی بیمار، ارتباط بین کارکنان اورژانس بیمارستان و پیش بیمارستان، اطلاعات مربوط به ثبت، تأیید و گزارش فرم ها، تسهیلات مرتبط با تحویل بیمار، استانداردهای موجود حین تحویل بیمار، و عملکرد قسمت تریاژ بخش اورژانس موردسنجش قرار می دهد. روایی مطالعه به روش صوری و محتوی تأیید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ (80/0) محاسبه شد. یافته ها: در بررسی میانگین نمرات حیطه های شش گانه مؤثر در فرآیند تحویل بیماران، بیشترین نمره مربوط به حیطه عملکرد قسمت تریاژ بخش اورژانس با میانگین 78/13±, 92/50 (نمره قابل کسب حداقل 12 و حداکثر 60) و کمترین نمره مربوط به تسهیلات بیمارستان با میانگین 52/4 ±,15/10 (نمره قابل کسب حداقل 10 و حداکثر 50) بود. مهیا نبودن جای پارک مناسب برای آمبولانس در جلوی اورژانس بیمارستان، آماده نبودن برانکار و ویلچر در ورودی بخش اورژانس برای جابه جایی بیمار، شلوغی و ازدحام بخش اورژانس، وضعیت بخش های ویژه ازنظر تخت خالی و تعداد کادر درمانی از مهم ترین عواملی بودند که در روند فرآیند تحویل بیمار تأثیر داشتند. بحث و نتیجه گیری: بر اساس یافته های حاصل از مطالعه حاضر و از دیدگاه پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی، وضعیت فرآیند تحویل بیماران به بخش اورژانس بیمارستانی در حد متوسطی قرار دارد و این امر می تواند زمینه ای در جهت انتقال غیر صحیح اطلاعات درمانی بیمار و نبود تداوم بهینه مراقبت از بیمار شود. در این خصوص آموزش تحویل صحیح بیمار برای پرسنل اورژانس بیمارستانی و پیش بیمارستانی، همکاری مؤثر بین مرکز اورژانس بیمارستان و پیش بیمارستانی در رفع موانع و تدوین دستورالعمل کشوری جامع در مورد فرآیند تحویل بیمار لازم و ضروری است.

1زمینه و هدف: بررسی میزان ترک بامسئولیت شخصی به رغم تکمیل نشدن روند درمانی یکی از راه های آگاهی از میزان رضایت بیماران از محیط و سیستم درمان است. بنابراین، مطالعه حاضر با هدف بررسی علل موثر بر ترک اورژانس بامسئولیت شخصی بیمار در سال 1400 انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش توصیفی و از نوع مقطعی می باشد که در سال 1400 در بخش اورژانس بیمارستانهای منتخب دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی البرز انجام گرفت. حجم نمونه شامل200 نفر از بیماران ترک کننده اورژانس با رضایت شخصی به روش تصادفی طبقه ای بود. داده ها توسط چک لیست محقق ساخته جمع آوری و با استفاده از آمار توصیفی به وسیله SPSS مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: بیشترین دلایل شناسایی شده برای ترک با مسئولیت شخصی از اورژانس بیمارستان های مورد مطالعه علل مربوط به آموزشی بودن (50%) و نگرشی-احساسی(30%)، و کمترین علل مربوط به تجهیزات، محیط فیزیکی و امکانات رفاهی (12%) و فرایندهای اورژانس (7%) بود. نتیجه گیری: مطالعه و بررسی نظرات بیماران ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺪ نوع ﻧﺎرﺿﺎﻳﺘﻲ ﺑﻴﻤﺎران را از خدمات دریافتی ﻳﺎ وﺟﻮد ﻣﺸﻜﻠﻲ در فرایند ارایه خدمات را ﻛﻪ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﺗﻮﺟﻪ است، مشخص نماید. اقداماتی از جمله برنامه ریزی مناسب جهت آموزش دانشجویان و زمانبندی حضور رزیدنت ها و کارورزان در بخش اورژانس برای جلوگیری از شلوغی در این بخش و همچنین شناسایی عوامل موثر بر نگرش و احساس بیمار از جمله تشریح روند درمان برای کاهش میزان ترخیص با رضایت شخصی توصیه می شود.